Veelgestelde vragen

Privacy (14)

Er zijn verschillende systemen van parental control op de markt. Deze systemen laten toe dat ouders bepalen wat kinderen wel of niet kunnen op het internet. Zo kan je websites of programma’s blokkeren, tijdsloten instellen die de computer of een applicatie automatisch afsluiten, ... afhankelijk van welk softwaresysteem je gebruikt.
Parental control is eigenlijk een filtersysteem, dus ook hier geldt: het is een technisch hulpmiddel, maar opvoeding en communicatie blijven het belangrijkste.
In Windows en Mac-computers zitten systemen voor ouderlijk toezicht ingebouwd. Kijk op www.cybersimpel.be voor info over hoe je dit juist instelt.

Beperk in-app aankopen:
Veel van de huidige apps en online games bieden extra diensten – soms heb je die nodig om naar een volgend niveau in de game te gaan – die je kunt kopen met echt geld. Het is belangrijk dat je kinderen dit weten en ten volle beseffen dat ze echt geld uitgeven.
Je kunt in-app aankopen beperken op je apparaat:
1. Android: ga naar de Play Store > Instellingen en schakel 'Verificatie vereisen voor aankopen' in (https://support.google.com/googleplay/answer/1626831?hl=nl)
2. iOS: Ga naar Instellingen > Algemeen > Beperkingen en schakel 'In-App Aankopen' uit (https://support.apple.com/nl-be/HT201304)
(Bron: cyberpsimpel. https://www.cybersimpel.be/nl/onderwerpen/hoe-kan-ik-mezelf-beschermen-t...)

Je gebruikt best de 'parental control' (ouderlijk toezicht) op je computer zelf.
Wil je toch via je browser bepaalde websites blokkeren, zie hieronder:
- Mozilla Firefox: zoek op addons.mozilla.org naar 'parental control'. Hier worden verschillende extensies getoond die voor het blokkeren van inhoud kunnen zorgen.
- Google Chrome: zoek op chrome.google.com/webstore naar 'parental control'. Hier worden verschillende extensies getoond die voor het blokkeren van inhoud kunnen zorgen.
- Internet Explorer: Ga naar Extra > Internetopties > Beveiliging. Vul onze Vertrouwde websites (Trusted) de sites in die toegelaten zijn en onder (Restricted) diegene die je wil blokkeren.
Aangezien je via dit systeem alle sites die je wenst te blokkeren manueel moet ingeven, is het onmogelijk dat kinderen niet met schadelijke inhouden geconfronteerd worden. Opvoeding én communicatie blijven dus essentieel.

Schakel de veilige zoekfilters op je zoekrobot in om te vermijden dat je kinderen in aanraking komen met ongepaste content. Zo krijg je enkel zoekresultaten te zien die geschikt zijn voor het hele gezin. De volgende links tonen je hoe je dit doet op een heel eenvoudige manier:
1. Schakel Veilig zoeken in op Bing (www.bing.com/account).
2. Schakel Veilig zoeken in op Google (https://support.google.com/websearch/answer/510?hl=nl).
3. Schakel Veilig zoeken in op Yahoo (https://help.yahoo.com/kb/SLN2247.html).
4. Schakel de beperkte modus in op YouTube (https://support.google.com/youtube/answer/174084?hl=nl).
Ga voor meer informatie kijken op www.cybersimpel.be

Wat is ransomware?
Ransomware wordt geïnstalleerd op je toestel zonder dat je daarvoor je toestemming gaf en houdt je toestel nu 'gegijzeld'. Dit type virus komt altijd maar vaker voor en versleutelt zowel je toestel als je bestanden.

Wat doet het?
Het blokkeert de toegang tot je toestel en je bestanden. In sommige gevallen betekent dit ook dat je geen toegang meer hebt tot andere toestellen, zoals een harde schijf, een USB-stick of je online bestanden.

Wat kan je doen?
Als je merkt dat de ransomware toeslaat:
1. Zet je wifi uit of trek je internetkabel uit.
2. Koppel onmiddellijk alle andere toestellen los, zoals een externe harde schijf of een USB-stick.
Als je toestel helemaal geblokkeerd is en er wordt losgeld gevraagd:
• Betaal niet: je hebt geen enkele garantie dat je effectief op een veilige manier je gegevens terugkrijgt..
• Laat je toestel helemaal opnieuw installeren en gebruik achteraf een back-up of reservekopie om je gegevens terug te zetten.

Meer info op: www.safeonweb.be

Je kan de surfgeschiedenis van je kind nagaan. Maar je doet er beter aan om rechtstreeks aan je kind te vragen welke websites ze bezoeken.

Het recht op privacy staat ingeschreven in het Internationaal Verdrag voor de Rechten van het Kind. Tegelijkertijd heb je als ouder de plicht om je kinderen op te voeden. En bij opvoeding hoort nu eenmaal opvolging. Als ouder mag je niet zomaar inbreken in de account van je kind zonder zijn of haar toestemming, want daarmee schend je de privacy van je kind. Daarom is het belangrijk om de opvolging van je kind in onderling overleg te doen. Leg uit aan je kind dat je af en toe eens wil bekijken waar ze mee bezig zijn. Doe dit dan ook samen met hen. Als je filters installeert of de instellingen van hun Facebook-account wil aanpassen, doe dit dan ook samen met je kind en leg uit waarom je het doet. Dit is veel effectiever en het brengt het gesprek over de computer en het internet op gang.

Kinderen hebben recht op privacy. Je kan niet zomaar inbreken in de inbox van je kind, dit valt immers onder het briefgeheim. Tegelijkertijd heb je als ouder de plicht om je kinderen op te voeden. En bij opvoeding hoort nu eenmaal opvolging.
Vertel aan je kinderen dat je samen met hen op regelmatige basis hun inbox wil bekijken. Je kan hun paswoord vragen of hen vragen om hun paswoord in te typen zonder dat je meekijkt.

Iedereen heeft een ‘recht van afbeelding'. Dit houdt het recht in om te beslissen of een foto of filmpje, waarin je duidelijk herkenbaar bent, gepubliceerd mag worden of niet. In principe moet men dus toestemming vragen vooraleer iemands foto op een profiel te plaatsen. Voor minderjarige kinderen moet deze toestemming eigenlijk zelfs aan de ouders gevraagd worden.
Als iemand dus een duidelijk herkenbare foto van je kind online geplaatst heeft, kan je je daartegen verzetten. Spreek in eerste instantie de persoon die de foto postte aan. Zeg hem of haar dat je het niet leuk vindt dat die foto online staat en eis op basis van het ‘recht van afbeelding' om deze te verwijderen. Indien dit niet helpt, kan je de foto rapporteren of melden. In laatste instantie kan je op basis van de schending van dit recht naar de lokale politie stappen.
Maar wat als die foto’s toch verspreid worden? Enkele tips voor ouders:
• Stel je kind gerust, wees niet veroordelend. Zit degene die de beelden verspreid heeft op school, sportclub, muziekacademie,… licht de directie/trainer/verantwoordelijke dan zeker in
• Probeer een zicht te krijgen op de situatie (wanneer, naar wie en welke beelden zijn er precies verstuurd?)
• De beelden worden het snelst verwijderd door de persoon die ze verspreid heeft. Lukt dit niet dan kan je dit melden op de website in kwestie. Daarnaast kan ook Child Focus helpen. Je kan hen bereiken via het nummer 116 000

- Op je smartphone:
Op een smartphone verschilt de manier om een printscreen te maken. Meestal moet je 2 toetsen tegelijk induwen. De afbeelding komt dan bij je foto's terecht.
Veelgebruikte combinaties: Home-knop + power-knop (Android, iOs). Onderste volume-knop + power-knop (iOs)

- Op je computer:
Als je op het toetsenbord van je computer de toets PrtScn (Print Screen) indrukt, maakt de computer als het ware een foto van je scherm. Verder gebeurt er niets. Als je daarna Word opent en klikt op Plakken, wordt deze foto in het bestand geplakt, zodat je deze kan opslaan.
Je kan dus slechts één printscreen in het geheugen kan plaatsen. Als je een tweede keer op printscreen drukt, wordt de eerste overschreven en zal bij het plakken enkel de tweede “foto” geplakt worden.
Je kan ook het Knipprogramma (Snipping Tool) gebruiken dat standaard op Windows-computers staat.

Steeds meer online diensten gebruiken je e-mail-account. Het gaat dan niet enkel om mailprogramma's, maar bv. ook een online archief 'in the cloud', online game-diensten, … Wanneer je je e-mailaccount verwijdert, speel je meestal die gegevens ook kwijt. Denk dus goed na of je dit echt wilt.

Outlook/Hotmail (Windows)
Je kan je Outlook-account verwijderen. Dat kan via deze link: https://support.microsoft.com/nl-nl/help/12412/microsoft-account-how-to-...
Hiermee wordt je e-mailadres verwijderd. Maar let op, ook je Microsoft-account (van je pc of laptop), Skype-account, Xbox-account en je bestanden in de OneDrive worden hiermee verwijderd.

Gmail
Je kan je Gmail-account verwijderen. Dit kan via deze link: https://support.google.com/accounts/answer/61177?hl=nl
Maar let op dat je niet je Google-account verwijdert. Hiermee worden ook de link naar je Android-smartphone, YouTube-account en je bestanden in de GoogleDrive verwijderd.

Deze mails zijn spam. De kans dat je effectief een smartphone of een ander cadeau zal ontvangen, is zeer klein. Je kan deze mail best onmiddellijk deleten en zeker niet doorsturen.

De meeste e-mailsoftware is uitgerust met een spamfilter waardoor berichten die vermoedelijk ongewenst zijn automatisch in een aparte map terecht komen.
“Spammers” gebruiken vaak computers die het internet afschuimen, op zoek naar e-mailadressen. Als je e-mailadres op een website gepubliceerd staat, is de kans groter dat je spam ontvangt. Ook als je je inschrijft voor nieuwsbrieven,… wordt de kans op spam groter. Je kan een ongewenste email ook aanduiden als 'spam', dan komen mails van die afzender in het vervolg ook terecht bij spam.

Je moet altijd iemands toestemming vragen om z’n naam, andere persoonsgegevens of foto op een website te publiceren.

Gamen (5)

67,5% van de jongeren gamet op een schooldag. Op een vrije dag loopt dat op tot 4 op 5 (80%) van de jongeren.
(Bron: Apestaartjaren 6)

Jij als ouder bepaalt hoe lang je kind mag gamen. Net zoals je bepaalt hoe lang het televisie mag kijken. Bekijk samen met je kind eens welk spel het graag speelt en spreek zo af hoe lang er mag ‘gegamed’ worden. Het is immers niet leuk om te moeten stoppen met spelen net voor je een nieuwe level bereikt.

De meeste jongeren doen aan recreatief gamen. Dit wil zeggen dat het blijft bij gamen als hobby of ontspanning. Voor een kleine groep kan je wel spreken van problematisch gamen.
Daarom is het belangrijk dat je van bij het begin duidelijke afspraken maakt rond begin- en einduur van het gamen of internetten. Als ouder heb je de taak om het internetgebruik van je kinderen binnen de perken te houden.
Voor sommigen neemt gamen zoveel tijd in beslag dat het ten koste gaat van andere activiteiten. Toch is de tijd die iemand aan het gamen besteedt, niet voldoende om vast te stellen of iemand ook echt een probleem met dat gamen heeft. Er zijn nog andere signalen die kunnen wijzen op problematisch gamen. Bv. school, werk, gezin, vrienden en/of vroegere hobby's worden verwaarloosd of komen onder druk te staan. Slecht gezind of prikkelbaar, vluchten in het spel, zich isoleren, dag- en nachtritme dat vervaagt, persoonlijke verzorging die verwaarloosd wordt.
Ben je ongerust of wil je hier meer info over? Ga naar www.druglijn.be/drugs-abc/gamen/risicos

Games kampen met een negatief imago. Ze zouden aanzetten tot geweld en agressie en leiden tot verslaving en isolement. Voor het verband tussen het spelen van games en agressief of gewelddadig gedrag is er geen wetenschappelijke bewijs: verschillende onderzoeken trekken verschillende conclusies. De meeste onderzoeken tonen wel aan dat in sommige gevallen niet zozeer het spel maar wel de (perceptie van de) speler het probleem vormt. Een kleine groep spelers die realiteit en fictie niet van elkaar kunnen onderscheiden, kunnen zich in de realiteit agressiever gedragen. Het is dus belangrijk dat je met je kind praat over zijn of haar game en hierbij een duidelijk verschil maakt tussen spel en ‘het echte leven'.

Hoewel deze niet zo vaak in de media vermeld worden, hebben games ook heel wat positieve effecten: het aanscherpen van coördinatievaardigheden, het verbeteren van oog-hand-coördinatie, beter probleemoplossend denken, stimuleren van de creativiteit, leren beslissingen nemen, een versterkte ruimtelijke en visuele conceptualisatie, het bevorderen van talenkennis. Dit zijn allemaal effecten die zijn aangetoond in onderzoek rond games.
Games hebben ook een sterk sociaal karakter. Vaak speel je met of tegen anderen, waardoor je heel wat sociale vaardigheden oefent. Om risicosituaties te vermijden, is het wel beter dat je je kind leert om in games waarin je met de anderen kan communiceren, deze gesprekken te beperken tot de inhoud van het game. Vaak zijn je medespelers immers vreemden met wie je best geen persoonlijke dingen deelt.

Sociale media (10)

In principe moet je 13 jaar zijn alvorens je een profiel op Facebook kan aanmaken. Toch zijn er heel wat tien- tot twaalfjarigen die een Facebookprofiel hebben. Je hoeft hier als ouder niet akkoord mee te zijn, enkel en alleen omdat andere kinderen een profiel hebben. Jij als ouder beslist of je vindt dat je kind er klaar voor is of niet. Vind je het geen probleem dat je kind een profiel aanmaakt, praat dan met je kind en leg heel goed de mogelijke risico's uit.
Leer jonge kinderen om enkel te communiceren met mensen ook in het echte leven hun vrienden zijn. Maak samen het profiel aan en zorg ervoor dat de privacy-instellingen zo strikt mogelijk ingesteld staan waardoor je kind enkel informatie kan delen met bekenden.

Vraag het hen. Surf samen met hen eens naar hun account en bekijk samen wat er op staat.

Online communiceren via sociale media is super! Wel doe je er goed aan om je profiel zo goed mogelijk te beschermen, zodat mensen die je niet kent er geen toegang toe hebben. Stel dus je online profiel in zodat het enkel zichtbaar is voor je vrienden.
Kijk op www.cybersimpel.be > 'Browsen' voor info over hoe je dit juist instelt.

Onze kinderen en jongeren groeien op in een wereld waar computers en het internet deel van uitmaken. Voor hen zijn het geen “nieuwe” media maar iets dat ze altijd al gekend hebben. Het maakt deel uit van hun wereld en vooral van hun sociale leefwereld. Waar ouders het internet vooral gebruiken om informatie op te zoeken, hebben jongeren de communicatieve kracht ervan ontdekt. Je kan bijna kosteloos urenlang communiceren met je vrienden. Ellenlange chatgesprekken hebben de telefoonconversaties van vroeger vervangen. Sociale media zijn naast het rechstreekse face-to-facecontact één van de belangrijkste communicatiemiddelen geworden. Kinderen die dit niet mogen dreigen op de één of andere manier wat sociaal geïsoleerd te geraken.
Vraag eens aan je kind waarom het zo graag chat en je zal zien dat het belangrijk voor hen is. Beter dan het chatten te verbieden zijn het maken van goede afspraken rond wanneer, hoelang, wat kan en wat niet,…

De gouden regel is en blijft: geef zo weinig mogelijk persoonlijke informatie prijs. Als je chat met vrienden die je ook in het echte leven kent, kan je natuurlijk wat meer zeggen. Maar pas op met mensen die je nog nooit ontmoet hebt. Op het internet heb je snel het gevoel dat je iemand kent, dat iemand een goede vriend is. Dit is niet noodzakelijk het geval, dus pas op met wat je zegt tegen iemand die je enkel kent via de chat.

Overloop met jonge kinderen regelmatig samen hun contactenlijst op Skype of Facebook en vraag hen wie die mensen zijn en van waar ze hen kennen. Maak met je kind de afspraak dat ze enkel mogen chatten met mensen die ze ook naast de chat kennen.
Bij jongeren ligt dit anders. Zij ontmoeten graag nieuwe mensen en stellen zich gemakkelijk open naar anderen toe.
Moedig hen aan om niet te veel persoonlijke informatie te onthullen wanneer ze met een onbekende praten. Je weet immers nooit wie er achter een profiel schuilgaat! Adviseer hen om met een volwassen vertrouwenspersoon te gaan praten als er iets verdachts gebeurt. Ze kunnen het profiel ook melden aan de sociale netwerksite in kwestie. Leg de jongeren uit dat als ze offline iemand willen ontmoeten, het heel belangrijk is dat ze de volgende drie regels naleven:
• Neem iemand mee naar de afspraak;
• De afspraak moet overdag en op een openbare plek plaatsvinden;
• Praat er vooraf over met een volwassen vertrouwenspersoon. Zorg dat die persoon weet waar je bent.

Kinderen tussen 5 en 7 jaar leren het onderscheid te maken tussen goede en kwade intenties. Ze beseffen dat niet iedereen even goede bedoelingen heeft. Gelukkig kunnen ze ook inzien dat niemand helemaal goed of helemaal slecht is.
Kinderen stellen vaak al op heel jonge leeftijd veel vragen over het waarom van gebeurtenissen in hun leven of dingen die ze op televisie zien. Waarom doen mensen dingen die eigenlijk niet mogen? Het is belangrijk dat je je kinderen eerlijk antwoordt op deze vragen. Zo leren ze dat er goede maar ook kwade dingen gebeuren in de wereld.
Leg niet tè veel nadruk op de risico’s. Maak hen bewust van het feit dat er iets fout kàn gaan, maar benadruk tegelijkertijd dat er ook heel veel goede dingen te beleven vallen op het internet en daarbuiten. Leer hen dat ze op hun hoede moeten zijn, maar niet bang hoeven te zijn van alles en iedereen.

Eens je iets op het internet plaatst, weet je inderdaad niet wat er precies mee gebeurt. Zelfs als je iets verwijdert, zijn er soms nog sporen van terug te vinden. Bovendien kunnen anderen ook altijd foto’s, video’s of teksten die jij op het internet zet, opslaan of doorsturen Je dient dus steeds voorzichtig te zijn welke informatie je op het internet plaatst.

Aangezien je op een profiel meestal berichtjes zet over wat je interesses zijn, waar je mee bezig bent, wat je aan de wereld wil meedelen, zijn de berichten natuurlijk altijd persoonlijk. En dit is ook niet erg. Wel zet je beter geen persoonsgegevens of contactgegevens op je profielpagina. Deze zijn immers voor veel mensen (soms ook onbekenden) zichtbaar, dus ook voor mensen met minder goede bedoelingen.

Ook voor sociale netwerksites gelden de regels rond vrije meningsuiting. Zaken als racistische, sektarische of discriminerende opmerkingen of andere dingen die bij wet verboden zijn, kunnen ook niet op een profielpagina. Wat niet strafbaar is, valt meestal onder de wet op de vrije meningsuiting (behalve natuurlijk het publiceren van iemand anders zijn contactgegevens, foto’s...). Iemand die zich geschoffeerd voelt door de inhoud van een bepaald profiel, kan eventueel wel contact opnemen met de provider en dit melden. Het is dan aan de provider om af te wegen hoe hij met deze klacht omgaat.

Cyberpesten (3)

Je kan ongewenste foto's rapporteren of melden op sociale media.
Meldpunt voor racistische inhouden: www.cyberhate.be
Meldpunt voor kinderpornografie: www.stopchildporno.be
Bij vermoedelijke misbruiken op het internet of extreme gevallen van cyberpesten, kan je terecht bij de lokale politie. Je breng best bewijsmateriaal mee. (printscreens van berichten of chat, , datum en uur van het voorval,…).

Bij een geval van cyberpesten is het belangrijk dat er op vijf sporen gewerkt wordt: dader, slachtoffer, omstaanders, ouders en de school. Als ouder is het dan ook het belangrijkste dat je je kind (als dader of slachtoffer) niet beschuldigt of het internet direct verbiedt. Vaak gebeurt pesten in de schoolcontext. Cyberpesten staat niet los van het “klassieke” pesten. Ga naar de school en bespreek met de leerkracht of directie hoe het probleem kan aangepakt worden.

Als je weet wie de pest-smsjes stuurt, kan je naar de ouders van de pestkop stappen om te proberen een oplossing te zoeken. Vaak zitten daders en slachtoffers van cyberpesten ook bij elkaar in de klas of op school. Dan is het belangrijk dat je ook de school verwittigt, zo kunnen ook zij je helpen om het probleem aan te pakken.
Komen de sms'jes van hetzelfde nummer? Contacteer dan je gsm-operator (Proximus, Orange, Base,...) en vraag om het nummer te blokkeren. Zo zal je kind geen berichtjes of telefoontjes van de pestkop meer ontvangen. Ook op sociale media kan je iemand blokkeren. In ernstige gevallen kan je ook naar de lokale politie gaan.

Onderwijs (3)

Iedereen heeft een recht van afbeelding. Dat betekent dat je je toestemming moet geven alvorens iemand duidelijk herkenbare foto’s van jou mag publiceren of op het internet mag zetten. Bij kinderen die minderjarig zijn moeten in principe ouders hun toestemming geven. Dit geldt zeker voor persoonsgegevens als adressen.
Vele scholen of verenigingen fleuren vaak hun website op door foto’s te gebruiken, net als jongeren ervan houden om foto’s online te zetten. In principe moet een school of vereniging je hier dus steeds toestemming voor vragen. Wil je niet dat jouw foto online kom, vraag dan om de foto te verwijderen of om je onherkenbaar te maken.

Het internet heeft een immense schat aan informatie waarop je alles snel en gemakkelijk kan terugvinden. Het is dan ook logisch dat het onderwijs van deze technologische evolutie gebruik maakt en van kinderen vraagt om het internet te gebruiken bij het maken van huiswerk (vb. Smartschool, Bingel). Als dit op een goede manier gebeurt en men bijvoorbeeld het gesprek aangaat over de bron van online informatie, maakt dit onderdeel uit van de internetopvoeding van kinderen.

De school heeft als taak om kinderen kennis en vaardigheden bij te brengen zodat ze gewapend zijn om te functioneren in de maatschappij. Deze taak is heel breed en gaat zowel over theoretische dingen, als over rekenen en taal, maar ook bijvoorbeeld verkeersopvoeding waarin we kinderen leren zich op een veilige manier op straat te begeven. Aangezien vandaag ook het internet een onmiskenbaar onderdeel van onze maatschappij uitmaakt, is het een taak van de ouders zowel als de school om kinderen op te voeden tot een veilig en verantwoord internetgebruik.
In de nieuwe eindtermen (2017) is mediaopvoeding ook opgenomen: "Leerlingen moeten kunnen werken met de nieuwe digitale technologieën en ook kritisch kunnen omgaan met informatie en nieuwe sociale media."

- webdesign [isotoop] - disclaimer - user login  -